Drukinkt

Hersenspinsels

2012-02-15T11:00:00.000-08:00

Voordat Alice LaPlante het boek Hersenspinsels schreef heeft ze al vier non-fictieboeken gepubliceerd. Naast schrijfster is ze ook docente creatief schrijven.

Het verhaal

Jennifer White is een gepensioneerd orthopedisch chirurg. Ze lijdt aan Alzheimer en raakt steeds erger in de war. Dan wordt haar vriendin Amanda vermoord en het vermoeden rijst dat Jennifer iets met deze moord te maken heeft. Maar is alles wel zoals het lijkt?

Conclusie

Het gezichtspunt van dit boek is dat van Jennifer White zelf. Dit heeft tot gevolg dat het boek vol korte, vaak enigszins verwarde, observaties staat. Het boek leest als een dagboek van iemand die vreselijk in de war is. Het is overigens niet altijd letterlijk een dagboek, soms zijn het bijvoorbeeld gewoon gedachten. Het kost even tijd om aan deze stijl te wennen, maar uiteindelijk zorgt deze ervoor dat je dichter bij de hoofdpersoon komt te staan. Je neemt immers bijna letterlijk een kijkje in haar hoofd. Op momenten dat het gezichtspunt van anderen belangrijk is lees je brieven van hen aan Jennifer White of stukjes die anderen in haar dagboek hebben geschreven.

Het is op sommige momenten pijnlijk om te lezen hoe de hoofdpersoon maar blijft vechten tegen de Alzheimer en het feit dat mensen haar nu ineens willen bemoederen. Ze trekt af en toe hard van leer over het getut en de informele houding van de mensen om haar heen. Af en toe zou je willen dat ze niet zo hard zou vechten tegen datgene dat toch onvermijdelijk is, maar aan de andere kant begrijp je dat ze zich niet zomaar gewonnen wil geven.

Het verhaal rond de moord is gek genoeg niet hetgene waar het boek om draait. Dit verhaal dient meer als kapstok om de verhalen over de relatie tussen de hoofdpersoon en anderen aan op te hangen. Juist door het moordonderzoek komen details over relaties naar boven die anders onopgemerkt zouden zijn gebleven.

Ik vond dit een indrukwekkend en vooral ook erg intrigerend boek. Dit boek geeft je echt iets om over na te denken. Het enige wat ik enigszins miste in het boek, is het beeld van een ziekte die steeds erger wordt. De Alzheimer van Jennifer White blijft een beetje kabbelend voortbestaan, met goede en slechte dagen. Pas helemaal aan het einde zie je de ziekte echt verergeren. Ik had graag willen lezen hoe iemand er mee omgaat als hij of zij echt iedere grip op de realiteit kwijt raakt, hoewel je als schrijver natuurlijk ook niet kunt weten wat zo iemand in dat stadium nog ziet en denkt.

De Brander

2011-12-28T05:46:00.000-08:00

Kieke Plooij schrijft al sinds haar kindertijd verhalen. Later deed ze een taalstudie en verschillende taalcursussen. De Brander is haar debuut. Dit boek is bekend geworden door de website TenPages, waar haar manuscript door de lezers is uitgekozen om uitgegeven te worden.

Het verhaal

Dit is het verhaal van Hector Livius. Omdat iedereen hem Livius noemt zal ik dat ook doen. Livius is een jeneverstoker en behoort tot de betere kringen in Schiedam. Hij is getrouwd met Ernestine, die hij Stine noemt. Dit verhaal speelt zich af rondom het jaar 1823.

Livius heeft nooit begrepen wat de liefde tussen een man en een vrouw nu zo bijzonder maakt. Het seksuele aspect van deze liefde heeft hem zelfs zijn leven lang tegengestaan. Hij heeft zijn vrouw ook altijd verteld dat hij hun liefde puur wilde houden en dat hij bang was dat seksualiteit deze liefde zou bezoedelen.

Wanneer hij echter de knappe, jonge en homoseksuele student Alberda ontmoet, blijkt dat Livius wel in staat is liefde en zelfs lust te voelen, maar dat deze zich op mannen richt. Omdat homoseksualiteit in 1823 nog een groot taboe is, schaamt Livius zich voor deze gevoelens en vreest hij dat zijn geheim ontdekt wordt. In zijn pogingen ontdekking te voorkomen werkt hij zich steeds meer in de nesten en ontkomt er uiteindelijk niet aan om zijn vrouw de ultieme leugen te vertellen.

Conclusie

Het is moeilijk te bepalen of je als lezer sympathie moet hebben voor Livius. Hoewel de meeste van zijn "zonden" tegenwoordig niet meer als zondig zouden worden gezien, doet hij ook dingen die zelfs nu niet geaccepteerd zouden worden. Ook is zijn gedrag tegenover Stine op zijn zachtst gezegd dubieus. Van het soort liefde dat normaal in een huwelijk aanwezig is kan van de kant van Livius uiteraard geen sprake zijn. Maar of er dan wel een ander soort liefde of genegenheid aanwezig is, is maar de vraag. Bij vlagen lijkt Livius alleen maar te willen dat Stine bij hem blijft omdat een huwelijk met haar hem behoedt voor roddels en de ontdekking van zijn geheimen. Op een ander moment geeft Livius echter aan dat "hij haar mist, om haar".

Livius lijkt sowieso weinig last te hebben van zijn geweten, wat hij ook doet. Het enige waar hij obsessief mee bezig is, is wat anderen wel niet van hem zullen denken. Hij let ook continu op wat andere mensen voor fouten maken en hoe hun omgeving daarop reageert. Als hij zich al ergens schuldig om voelt, dan heeft dat altijd deels te maken met de kans op ontdekking van zijn geheimen.

Je krijgt als lezer wel enigszins medelijden met Livius, omdat hij het als homo moeilijk heeft in de maatschappij waarin hij leeft. Ook wordt hij aan de ene kant verscheurd door wellust en aan de andere kant door angst, spijt en toch nog enige schuldgevoelens. De manier waarop hij met zijn problemen omgaat en het feit dat hij Stine min of meer gebruikt, maakt dan echter weer dat je hem toch niet zo sympathiek vindt.

Livius is in ieder geval een tot de verbeelding sprekend personage. Doordat zowel zijn goede als zijn slechte kanten benadrukt worden komt hij echt tot leven. Dit zorgt samen met de prettige schrijfstijl en de korte, overzichtelijke hoofdstukken dat dit een fijn boek is om te lezen.

Er is slechts één ding dat ik mis in dit boek. Het zou prettig zijn de gebeurtenissen ook van een andere kant te bezien. Ik zou het leuk gevonden hebben als sommige hoofdstukken vanuit het perspectief van Stine of Alberda geschreven zouden zijn. Nu krijgen we een wat eenzijdig beeld van de gebeurtenissen.

Al met al is dit een erg mooi boek, dat fijn wegleest. Het is interessant om te lezen hoe iemand die homoseksueel is zich staande houdt in 1823, en dat nog wel in het niet al te vrijzinnige Schiedam. De manier waarop Livius zijn problemen oplost mag dan niet al te sympathiek zijn, het is wel menselijk. Veel mensen zouden waarschijnlijk doen wat hij doet, ook al zouden ze willen van niet.

Dit is een boek met kwaliteit en het is zeker aan te raden.

Boekinformatie:

Titel: De Brander
Schrijfster: Kieke Plooij
Uitgeverij: Uitgeverij de Brouwerij
ISBN: 9789078905523
Aantal pagina's: 231
Verkoopprijs: 17,50 euro
Meer info: http://www.uitgeverijdebrouwerij.nl/de-brander/

Stoorzender: Leven met het Tourette syndroom

2011-11-02T07:53:00.000-07:00

Een eerdere versie van dit boek is in 1999 al eens uitgebracht onder de naam In de greep van Tourette. Nu is het boek herschreven en opnieuw uitgebracht onder de titel Stoorzender.

Inhoud van het boek

Dit is het levensverhaal van Hans Eijsackers, die al op jonge leeftijd symptomen van het syndroom van Gilles de la Tourette begon te vertonen. Uiteindelijk kreeg hij pas een diagnose toen hij de veertig al gepasseerd was. Aan de ene kant gaf hem dit kansen die hij met het stempel "Tourette" misschien nooit gekregen had, aan de andere kant leverde hem dit veel onzekerheden op. Het boek vertelt het verhaal van Eijsackers vanaf het moment dat hij de eerste symptomen kreeg tot het moment dat hij op zeventigjarige leeftijd zijn verhaal opschreef en in boekvorm uitbracht.

Conclusie

Allereerst wil ik aangeven dat ik zelf ook het syndroom van Gilles de la Tourette heb. Ik ben dus min of meer een ervaringsdeskundige.

De schrijfstijl van Hans Eijsackers is erg prettig. Op momenten waarop dit mogelijk is geeft hij een licht humoristische ondertoon aan het verhaal. Op momenten waar een serieuzere toon gewenst is, schakelt hij moeiteloos hiernaar over.

Eijsackers geeft op heldere wijze aan dat Tourette meer inhoudt dan alleen de zichtbare en hoorbare tics. Hij vertelt de lezer dat het een stoornis in de werking van de hersenen is. Deze leidt ook tot onder andere dwangmatige handelingen, het versterkt ervaren van emoties, het niet kunnen filteren van indrukken en het eindeloos blijven nadenken over zaken die in feite niet belangrijk zijn.

Hij maakt zijn levensverhaal niet mooier dan het is en beschrijft nauwgezet de tics en andere problemen die hij heeft ervaren en welke gevoelens hij hierbij had. Ook geeft hij ruiterlijk toe dat hij nooit helemaal geaccepteerd heeft dat hij Tourette heeft. Hij heeft er naar eigen zeggen mee leren leven, maar dat is niet hetzelfde als accepteren.

De nauwgezette beschrijvingen van de problemen die zijn Tourette met zich meebrengt maakt het verhaal van Eijsackers heel herkenbaar voor mensen die zelf vergelijkbare dingen meegemaakt hebben. Ook maakt het mensen die deze aandoening niet hebben duidelijk hoe het is om ermee te leven en wat voor verschijnselen er allemaal bij horen. Het boek is dus zowel interessant voor mensen met als zonder het Tourette syndroom.

Persoonlijk was ik erg geroerd door de onbevangenheid en openheid waarmee het verhaal geschreven is. Ook was het uiteraard erg prettig om dingen uit het verhaal te kunnen herkennen en te merken dat ik niet de enige ben die met bepaalde problemen te maken heeft gehad. Omdat dit boek zoals gezegd zowel nuttig is voor mensen die het syndroom zelf hebben als voor mensen die het niet hebben, zou ik iedereen die geïnteresseerd is in het Tourette syndroom aanraden dit boek te lezen.

Boekinformatie

Titel: Stoorzender
Ondertitel: Leven met het Tourette-syndroom
Schrijver: Hans Eijsackers
Uitgeverij: Uitgeverij de Brouwerij
ISBN: 9789078905509
Aantal pagina's: 236
Verkoopprijs: 17,50 euro
Meer info: http://www.uitgeverijdebrouwerij.nl/stoorzender/

Het Bloedrode Spoor

2011-10-28T07:30:00.001-07:00

Moira Young is in het verleden afwisselend actrice, danseres en operazangeres geweest. Wat ze echter altijd al het liefst had willen doen was schrijven. Dit is haar gelukt. Het Bloedrode Spoor is haar eerste boek.

Het verhaal

Saba woont met haar tweelingbroer Lugh en hun kleine zusje Emmi in Zilvermeer. Dit is een hardvochtige plek waar weinig wil groeien. Er wonen nauwelijks mensen in Zilvermeer, omdat het leven er zo hard is.

Vlak nadat Lugh heeft besloten met zijn zussen te vertrekken uit Zilvermeer en hun vader, die door een groot verdriet gek is geworden, achter te laten, wordt Lugh opeens ontvoerd door een aantal mysterieuze mannen.

Saba wil Lugh koste wat kost terug krijgen, dus neemt ze de jonge Emmi mee en reist hem achterna. Ze komt tijdens de achtervolging echter zelf ook een aantal keer flink in de problemen. Uiteindelijk ontdekt ze dat de koning achter de ontvoering zit en dat deze een heel gevaarlijk plan heeft. Saba moet alles op alles zetten om op tijd te komen om Lugh te kunnen redden.

Conclusie

Het eerste dat opvalt aan dit boek is de schrijfstijl. Saba vertelt het verhaal vanuit haar eigen standpunt en doet dit in het grove dialect van Zilvermeer. Dit levert zinnen op als "Ik durf te wedden dat-ie dat nooit niet verwacht had" en zinssneden als "hun zouwe". In eerste instantie komt dit vreemd over. Later merk je dat dit taalgebruik juist een heel goed middel is om dichter bij de hoofdpersoon Saba te komen. Je gaat van Saba en haar dialect houden en dat zorgt dat je extra wordt geboeid door het verhaal.

Het verhaal heeft erg veel vaart. De spannende gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op. Ondertussen gaat het verhaal ook nog de diepte in. De Saba die we in het begin van het boek leren kennen is een heel ander persoon dan de Saba aan het eind van het boek. Ook de jonge Emmi maakt een verbazingwekkende ontwikkeling door. Hoe groot de ontwikkeling van Saba is wordt nog benadrukt tussen het subtiele verschil tussen de eerste en de laatste alinea. Deze lijken op elkaar, maar toch is er een belangrijk verschil.

Ik vind het erg knap dat Moira Young in haar eerste boek al durft te kiezen voor een zeer opvallende schrijfstijl. Ook het verhaal is erg goed voor een beginnende schrijfster. Het boek heeft een afgerond einde en het lijkt me niet waarschijnlijk dat er nog een vervolg op komt. Toch kijk ik uit naar eventuele volgende boeken van Young, met daarin nieuwe verhalen.

Het Diner

2011-09-12T11:06:00.001-07:00

Herman Koch is bekend als een van de makers van Jiskefet, als columnist en als romanschrijver. Enkele bekende boeken van hem zijn (naast Het Diner) Red ons, Maria Montanelli (1989) , Eten met Emma (2000), Odessa star (2003), Denken aan Bruce Kennedy (2005) en zijn nieuwste boek Zomerhuis met Zwembad.

Het Verhaal

Paul, de verteller van dit verhaal en zijn vrouw gaan uit eten met de broer van Paul en zijn vrouw. De broer van Paul is een bekende politicus die een grote kans maakt minister president te worden. Het etentje is bedoeld om te bespreken hoe ze een probleem met hun kinderen gaan oplossen. Die hebben namelijk iets gedaan dat zeer ernstige gevolgen heeft gehad. De deelnemers aan het diner zijn het absoluut niet eens over hoe dit probleem moet worden aangepakt.

Conclusie

De toon van de verteller Paul is droog en humoristisch. Regelmatig maakt hij zeer rake observaties van de omgeving (een overdreven chique restaurant) en de aanstellerigheid van zijn broer, de bekende politicus. In flashbacks observeert hij ook zijn eigen leven op een al even rake manier.

Ondanks dat het boek zich grotendeels tijdens een enkel diner in een restaurant afspeelt is het toch erg interessant. De spanning wordt langzaam opgebouwd en op de juiste momenten worden stukjes nieuwe informatie gegeven die het verhaal weer een heel andere wending geven. Zo wordt het verhaal nooit voorspelbaar.

Sommige informatie wordt door de verteller bewust achtergehouden, omdat die niet relevant of te privé zou zijn. In eerste instantie heb je als lezer het idee dat je hierdoor iets essentieels mist, maar later zie je in dat je afgeleid zou zijn geweest door je eigen associaties en herinneringen bij bepaalde feiten, als deze wel gegeven zouden zijn. Ook het achterhouden van dingen die belangrijk lijken, heeft dus een functie in dit verhaal.

De verteller is bepaald geen sympathieke man, maar toch krijg je sympathie voor hem. Zelfs als hij dingen op een wel heel drastische manier oplost, kun je toch begrip voor hem opbrengen. Zijn eigen vrouw accepteert ook op opvallende wijze helemaal zijn vreemde gedrag en geeft zelfs aan meer van hem te houden als hij zich zo gedraagt, dan wanneer hij medicijnen krijgt om zijn rare gedrag te onderdrukken.

En passant wordt nog een belangrijk moreel dillemma aangestipt, namelijk in hoeverre kunnen mensen eigen rechter spelen en kan dit in sommige gevallen ook positief uitpakken?

Dit is een bijzonder boek. De setting is eigenlijk helemaal niet zo boeiend en toch pakt het verhaal de lezer vanaf het begin. De observaties van de verteller Paul zijn erg leuk om te lezen. De spanning wordt kunstig opgebouwd. Ook de zijdelingse discussie over het eigen rechter spelen is interessant. Al met al een boek dat je zeker zou moeten lezen.

Het ongrijpbare gelijk van John Winkle

2011-09-05T04:35:00.000-07:00

Michiel Mulder is gemeenteraadslid in Amsterdam. Hij heeft al een aantal artikelen en essays over maatschappelijke vraagstukken gepubliceerd. Het ongrijpbare gelijk van John Winkle is zijn eerste literaire roman.

Het verhaal

John Winkle is bezig met een baanbrekend onderzoek. Zijn onderzoek moet uitwijzen waar in de menselijke hersenen zich precies de moraal bevindt. Als de onderzoeksresultaten gunstig zijn, kunnen met deze resultaten potentiele criminelen al heel vroeg in hun leven opgespoord en bijgestuurd worden. In het begin loopt het onderzoek heel goed, maar al gauw krijgt John Winkle tegenslag na tegenslag te verduren. Deze tegenslagen hebben niet alleen met zijn werk, maar ook met zijn priveleven te maken. Zo krijgt hij te maken met een boze proefpersoon die nadelige gevolgen van het onderzoek heeft ondervonden, begint een groep milieuactivisten een protest tegen zijn gebruik van proefdieren, komt zijn dochter ernstig in de problemen en wordt de druk op het presenteren van gunstige resultaten wel heel hoog. John Winkle kan al deze problemen niet meer aan en er dienen zich steeds ernstiger psychische problemen aan.

Conclusie

Het idee achter het onderzoek van John Winkle is prachtig. Hoe mooi zou het wel niet zijn als wij ons volledig bewust waren van hoe onze moraal werkt en we daardoor veel vrijer in het maken van morele keuzes zouden zijn. Wat zou het fijn zijn als criminaliteit voor een groot deel uitgeband zou kunnen worden. De theorie die John Winkle heeft wordt helder en duidelijk uitgelegd in de vorm van een toespraak die John Winkle houdt. Je moet er even over nadenken, maar dan besef je dat het idee dat John Winkle heeft zo gek nog niet is. De zoektocht naar de oorsprong van de menselijke moraal is een zeer boeiend onderdeel van het verhaal.

Een ander belangrijk onderdeel van het verhaal zijn de psychische problemen van John Winkle. Deze worden goed verbeeld door de schrijfstijl van het boek. John Winkle krijgt steeds vaker last van periodes waarin hij verward is. Eerst vinden deze alleen 's nachts plaats, maar later ook overdag. Het boek volgt de gedachten van John Winkle. Deze worden verwoord in korte zinnen en soms alleen flarden van zinnen die associatief met elkaar samenhangen. Hoe verwarder John Winkle wordt, hoe meer hij in flarden van zinnen gaat denken en hoe losser de associaties tussen zijn gedachten worden. Hierdoor wordt de lezer meegezogen in een maalstroom van gedachten die steeds sneller gaat. Dit is erg mooi gedaan.

Door de los samenhangende en zeer korte zinnen is de schrijfstijl in dit boek erg interessant. Deze schrijfstijl past ook perfect bij de gedachtenwereld van John Winkle. In het begin moet je even wennen aan de schrijfstijl maar al snel zie je dat deze stijl erg mooi en bijna poetisch is.

John Winkle heeft het erg moeilijk met het vinden van een balans tussen werk en prive. Ook in zijn priveleven is hij voortdurend met wetenschap bezig. Het probleem waarin zijn dochter verzeild raakt probeert hij op te lossen door nog harder aan zijn wetenschappelijke project te werken. Dit onvermogen om problemen op een meer menselijke manier te benaderen maakt hem niet onsympathiek, maar zorgt juist dat je hem aardig gaat vinden. Het ontroert ook af en toe om te zien hoe hij worstelt met zijn leven.

Ik vond dit boek vooral erg verfrissend. De grote rol van de wetenschap in het boek is bijzonder en het idee achter de theorie van Winkle is redelijk origineel. De schrijfstijl is vrij uniek, ik ben een dergelijke schrijfstijl niet eerder tegengekomen. Deze combinatie van een originele schrijfstijl en een origineel verhaal maken het boek zeer de moeite waard om te lezen.

Boektitel: Het ongrijpbare gelijk van John Winkle
Auteur: Michiel Mulder
ISBN 978-90-78905-51-6
Verkoopprijs: 17,50 euro
Uitgever: Uitgeverij de Brouwerij, onder het label Brainbooks
www.uitgeverijdebrouwerij.nl.

Dochters van het land

2011-08-31T11:17:00.000-07:00

Joyce Maynard heeft gewerkt als journaliste en columniste voor The New York Times. Ook schreef ze een heel bekende column "domestic affairs" die in meerdere kranten verscheen en werkt ze voor verschillende bekende magazines, waaronder het Ophrah Magazine en Newsweek. Ze heeft 5 romans en 4 non-fictieboeken geschreven. Het boek "to die for" is verfilmd.

Het verhaal

Dana en Ruth zijn op dezelfde dag in hetzelfde ziekenhuis geboren. Sindsdien houden hun families contact. Hun levens lijken totaal niet op elkaar, aangezien Dana opgroeit in een kunstenaarsgezin en Ruth in een traditioneel boerengezin. Wat ze wel met elkaar gemeen hebben is dat ze allebei het buitenbeentje van de familie zijn. Uiteindelijk blijken hun levens door een groot geheim meer verbonden dan ze ooit hadden vermoed.

Conclusie

Dit is geen thriller en er gebeurt eigenlijk vrij weinig, maar toch weet dit boek de lezer zeer te boeien. De twee hoofdpersonen zijn zeer sympathiek. Hun verhaal wordt verteld aan de hand van vooral kleine gebeurtenissen, afgewisseld met iets grotere gebeurtenissen. De moeizame relatie van beide vrouwen met hun ouders wordt op een mooie en ingetogen manier beschreven. Wanneer beide vrouwen iets vervelends meemaken in hun liefdesleven wordt je als lezer echt geraakt.

Dit verhaal maakt duidelijk wat de invloed is van de familie waarin je opgroeit en hoe belangrijk de band tussen ouders en hun kinderen is. Hoewel beide vrouwen geen goede band hebben met de rest van de familie komen ze toch nooit helemaal los van hun familie. Zo is Dana onverwacht geschokt als haar moeder overlijdt en krijgt Ruth opeens de onbedwingbare neiging om haar moeder, waar ze nooit veel van hield, te verzorgen als ze ernstig ziek wordt.

Dana en Ruth overleven vele tegenslagen en komen zonder al te veel kleerscheuren uit de strijd. Zijdelings worden echter ook de verhalen verteld van mensen die het niet redden in het leven. Deze tegenstelling is zeer interessant. Aan het eind van het boek overdenken Dana en Ruth hun leven en vragen ze zich af waarom zij het wel gered hebben en andere mensen niet. Ze komen tot de conclusie dat sommige mensen misschien gewoon sterker geboren worden dan anderen of dat sommige mensen misschien wel simpelweg meer geluk hebben.

Het enige nadeel aan dit verhaal is dat je als lezer al enige tijd vantevoren kunt vermoeden wat het geheim is dat beide vrouwen bindt, maar dat de vrouwen er zelf pas laat in het verhaal achterkomen. Op een gegeven moment begin je je af te vragen wanneer de vrouwen nu eindelijk achter het geheim zullen komen. Uiteindelijk gebeurt het dan toch op een mooie en geloofwaardige manier, dus doet het uiteindelijk niet veel af aan de pracht van het verhaal.

Ik vond dit een zeldzaam mooi boek. De levens van beide vrouwen bleven me zelfs boeien toen er een zekere routine in kwam. De schrijfstijl is erg nuchter, zonder overbodige versieringen en omschrijvingen en daar zit een zekere schoonheid in. Dit is een boek dat ik echt zou aanraden.

Blauw water

2011-08-06T05:25:00.000-07:00

Simone van der Vlugt schrijft zowel voor kinderen als voor volwassenen. Blauw water is haar vierde thriller voor volwassenen. Met dit boek won ze de zilveren vingerafdruk. In totaal zijn er zeven thrillers van haar uitgekomen.

Het verhaal

Op een dag staat Lisa rustig de was op te hangen als er opeens een ontsnapte tbs’er genaamd Kreuger voor haar neus staat. Ze wil vluchten, maar durft dat niet omdat haar dochtertje nog binnen is. Kreuger neemt Lisa en haar dochter Anouk dagenlang in gijzeling. Omdat het huis nogal afgelegen ligt heeft niemand gezien wat er gebeurd is.

Senta is een journaliste die op weg naar huis na een afspraak verdwaalt in de mist. Toevallig komt ze het huis van Lisa tegen en besluit daar de weg te vragen. Als niemand reageert op de bel kijkt ze door het raam naar binnen en ziet dat Lisa en Anouk bedreigd worden door Kreuger. Ze schrikt en vlucht met haar auto. Voor ze hulp kan halen krijgt ze echter een ernstig ongeluk. Zal ze het ongeluk overleven en lukt het haar alsnog hulp te krijgen voor Lisa en Anouk? Lukt het Lisa om Kreuger ervan te overtuigen dat zij zijn vriendin wil zijn, zodat hij haar en Anouk met rust laat?

Discussie

Het verhaal is vlot geschreven en de spanning zit er al meteen goed in. De spanning wordt gelijkmatig verdeeld over het boek en zakt nergens in. Gaandeweg leren we de hoofdpersonen steeds beter kennen en ieder blijkt een erg interessant verhaal te hebben.

De verhalen van Lisa, Kreuger en Senta vloeien mooi in elkaar over. De standpunten van de drie hoofdpersonen wisselen elkaar af. Dat alle hulp afhankelijk is van de zwaargewonde Senta maakt het boek extra spannend en maakt haar verhaal erg belangrijk.

In dit boek wordt ook het thema vreemdgaan behandeld. Uiteraard is de gijzeling de belangrijkste gebeurtenis in het boek, maar het thema vreemdgaan loopt als een rode draad door de verhalen van Lisa, Kreuger en Senta. Het thema wordt vanuit drie standpunten belicht, namelijk de bedrieger, de bedrogene en de minnaar/minnares. Dit is heel mooi gedaan.

Het standpunt van dochter Anouk wordt helaas niet of nauwelijks belicht. Nu is zij ook nog wel een klein kind. Ik zou het leuker gevonden hebben als Anouk iets ouder was geweest en een eigen standpunt had gehad. Nu lijkt ze alleen in het verhaal aanwezig omdat Kreuger haar dan als pressiemiddel kan gebruiken om Lisa te dwingen bepaalde dingen te doen. Simone van der Vlugt heeft voldoende ervaring met schrijven over kinderen om door middel van Anouk nog een extra dimensie aan het verhaal te geven. Dat dit niet is gebeurd is eigenlijk het enige dat jammer is in het boek.

Het boek is vrij dun, het heeft slechts 220 pagina’s. Het verhaal is echter niet afgeraffeld. Het verhaal is aan het einde van het boek echt af en de personages (behalve Anouk) zijn voldoende uitgelicht.

Conclusie

Dit is een spannend en interessant boek, dat ons naast het spannende verhaal ook nog een mooie kijk biedt op het thema vreemdgaan. Het feit dat het een redelijk dun boek is is eigenlijk wel prettig. De drempel om het boek te gaan lezen wordt hierdoor verlaagd en je kunt het ook lezen als je in een wat drukkere periode zit. Dit boek is zeker aan te raden.

Het familiegeheim

2011-07-12T03:25:00.001-07:00

Dit boek is de vijfde roman van Dani Shapiro. Momenteel is Dani Shapiro vooral bekend met twee memoires. Ze heeft ook geschreven voor The New Yorker, The Oprah Magazine, Vogue en Elle. Dit boek is al vrij oud en daarom niet meer nieuw in de winkel te koop. Ik was echter dusdanig onder de indruk van het boek dat ik het jullie niet wilde onthouden. Het is de moeite waard om het boek tweedehands te kopen bij bijvoorbeeld bol.com of te lenen in de bibliotheek.

Rachel Jansen leidt een heel gelukkig leven. Ze heeft een mooi huis, een lieve man en een prachtige dochter, Kate. Op een gegeven moment verandert Kate echter van een lief meisje in een extreem dwarse puber met flinke psychische problemen. Ze steelt, scheldt en beschuldigt haar vader van de meest vreselijke dingen. Dit wordt allemaal nog erger op het moment dat er een tweede kind, Josh, geboren wordt. Ten einde raad plaatsen Rachel en haar man hun dochter op een “therapeutische school”, wat in feite een internaat voor meisjes met psychische problemen is. Ondertussen dreigen de problemen het huwelijk van Rachel en haar man Ned kapot te maken en wordt Rachel behoorlijk depressief.

Dit boek beschrijft op een prachtige manier hoe het is om te leven met een psychisch ziek kind. Het verhaal begint met een beschrijving van de huidige situatie en door middel van flashbacks kom je te weten wat aan deze situatie vooraf ging. De stukjes uit het heden en de flashbacks gaan naadloos in elkaar over, wat heel prettig leest.

Dani Shapiro beschrijft de situatie zo goed dat je je helemaal kunt inleven in het verhaal. Bij vlagen is het verhaal hartverscheurend. Ook blijft het verhaal steeds boeien. Stukje bij beetje begrijp je beter wat er gebeurd is, ook al blijft de precieze oorzaak van de ziekte van Kate onduidelijk. In het echte leven is het echter ook vaak zo dat niemand weet waarom iemand opeens psychisch ziek wordt.

De relatie tussen Rachel en haar man maakt in dit boek echt een ontwikkeling door. Eerst lijkt alles perfect, dan drijft het verdriet hen uit elkaar en verloopt de communicatie steeds onhandiger en daarna is er weer voorzichtig toenadering. Het einde is hoopvol, maar de situatie kan nog alle kanten op.

De stukken over de moeizame relatie tussen Rachel en haar moeder waren net iets te veel. De problemen met Kate en de relatieproblemen tussen Rachel en haar man zouden voldoende geweest in dit boek. Een derde verhaallijn, die het verhaal nog duisterder maakt, was volgens mij niet nodig geweest.

Ik vind dit een erg mooi boek en het was zo boeiend dat ik het in twee avonden uitgelezen heb. Het is zeker geen verhaal waar je blij van wordt, maar het is wel heel ontroerend en zeker een aanrader.

Auteur: Dani Shapiro
Uitgeverij: Uitgeverij Mouria. Ook
uitgekomen als Poema Pocket.
ISBN: 9789045849119
Aantal pagina’s: 288
Prijs: Tweedehands vanaf €3,75

Duivelssonate

2011-06-29T10:26:00.000-07:00

Alex van Galen is bekend geworden als scenarioschrijver van een aantal bekende televisieseries, zoals o.a. Rozengeur en Wodka Lime, ’t Zonnetje in Huis, SamSam en Onderweg naar Morgen. Na “De Opvolger” is “Duivelssonate” de tweede thriller die hij schreef. Van beide boeken zijn de filmrechten ook al verkocht. Binnenkort komen er nog twee thrillers van hem uit.

Het Verhaal

De pianist Notovich is wereldberoemd geworden met zijn interpretaties van stukken van Frans Liszt. Op een avond verschijnt hij echter op een van zijn concerten terwijl hij helemaal onder het bloed zit. Halverwege het concert wordt hij gearresteerd omdat hij verdacht wordt van de moord op zijn geliefde Senna, die net die avond verdwenen is. Zelf weet hij niet meer wat er die avond gebeurd is. Zodra hij vrij komt wegens gebrek aan bewijs vlucht hij vanuit Frankrijk naar Nederland.

Daar duikt de geheimzinnige pianist Valdin op, die beweert meer te weten over de verdwijning van Senna. Hij wil hier echter alleen iets over vertellen als Notovich instemt met een pianoduel. Daarbij zullen ze een voor een een stuk spelen en het publiek zal dan aangeven wie de beste pianist is. Notovich twijfelt hierover omdat hij van pianospelen altijd in een soort licht waanzinnige trance raakt en hij bang is dat dit gevaarlijk is. Hij vermoedt zelfs dat dit een rol heeft gespeeld in de verdwijning van Senna. Aan de andere kant wil hij graag weten wat er met Senna is gebeurd en wat er waar is van het verhaal van Valdin die beweert een meesterpianist te zijn geworden door de mythische Duivelssonate die de duivel tijdens een droom aan Frans Liszt zou hebben gegeven. Wat de keuze nog gecompliceerder maakt is dat de vriendin van Valdin als twee druppels water op Senna lijkt...

Spanning

Het boek is al vanaf de eerste pagina erg spannend. Veel boeken komen wat langzaam op gang omdat de personages en de setting nog geïntroduceerd moeten worden. Alex van Galen krijgt het voor elkaar om zelfs dit gedeelte van het boek al erg spannend te maken. Ik werd hier positief door verrast.

Originaliteit

Het is ongebruikelijk dat muzikanten en muziek een grote rol in een thriller spelen en dat de muziek zelfs onderdeel is van het spannende verhaal. Dit maakt dit boek behoorlijk origineel. Het knappe is ook dat je helemaal niet veel van muziek hoeft te weten om dit boek te begrijpen. Zelfs als je muziek niet interessant vindt, voegt de muziek toch nog iets toe aan dit verhaal.

Schrijfstijl

Het boek leest heel gemakkelijk weg. De wat moeizame liefde tussen Notovich en Senna wordt prachtig beschreven. Vooral de passage waarbij Senna in een muziekwinkel op een vleugel gaat liggen en vraagt om een bepaald stuk vond ik erg mooi. Het vaak vreemde gedrag van Senna wordt boeiend beschreven.

Conclusie

De flaptekst van dit boek sprak me al aan en het boek heeft me niet teleurgesteld. Het echt een origineel en interessant verhaal. Ik vind dit boek knap geschreven. Het is zoals gezegd erg fijn dat het boek meteen al spannend is en je niet eerst een wat trage introductie hoeft af te wachten. Ik zou dit boek zeker aanraden.

De eenzaamheid van de priemgetallen

2011-06-15T07:30:00.001-07:00

Paolo Giordano is eigenlijk natuurkundige. Hij studeerde in 2007 Cum Laude af in de natuurkunde. De eenzaamheid van de priemgetallen is zijn eerste en tot nu toe enige boek. Wel heeft hij een aantal korte verhalen geschreven.

Het verhaal

Alice en Mattia hebben allebei een traumatische gebeurtenis meegemaakt toen ze nog heel jong waren. Daardoor zijn ze psychisch beschadigd geraakt, waardoor het ze niet meer goed lukt om vriendschappen aan te gaan. Vooral Alice voelt zich daardoor erg eenzaam. Op de middelbare school komen Alice en Mattia bij elkaar in de klas. Er groeit een soort van vriendschap tussen hen. Deze vriendschap wordt echter nooit zo hecht als ze zouden willen. Hun beschadigde persoonlijkheden zorgen ervoor dat ze nooit echt dicht bij elkaar zullen kunnen komen.

Emotie

Er zitten verschillende emoties in het boek. Het verhaal op zich is best droevig, maar het wordt nooit echt dramatisch. De stijl van het boek is ingetogen, zodat de droevigheid meer een soort melancholie wordt. Ook zitten er zeker hoopvolle en soms zelfs licht grappige scenes in het boek. Dit verhaal raakt je door zijn droevige toon, maar zorgt niet dat je je vreselijk rot gaat voelen. Uiteindelijk lijken Alice en Mattia ook een manier gevonden te hebben om met zichzelf te leven.

Schrijfstijl

De schrijfstijl is vrij nuchter, met korte, heldere zinnen. Het boek bestaat uit fragmenten uit verschillende fases van het leven van Alice en Mattia. Het begint op de momenten dat ze beiden een trauma oplopen en eindigt als ze beiden ruim in de dertig zijn. Deze schrijfstijl is perfect om de moeilijkheden bloot te leggen waar Alice en Mattia tijdens hun vriendschap voor komen te staan. De fragmenten zijn ook goed gekozen.

Conclusie

Dit is een erg mooi en lichtelijk droevig boek dat veel indruk op me heeft gemaakt. Het leest erg prettig door de korte, heldere zinnen. De moeilijkheden die mensen kunnen hebben in het contact met anderen worden perfect beschreven. Al met al zou ik dit boek zeker aanraden.

Strindbergs ster

2011-06-01T07:55:00.001-07:00

Jan Wallentin is in Zweden een bekende televisiejournalist. Toen zijn eerste boek, Strindbergs ster, een groot succes werd heeft hij echter zijn baan opgezegd om fulltime met schrijven bezig te kunnen zijn.

Het verhaal

Een duiker vindt in een ondergelopen grottenstelsel een ankh. Dit is een soort kruis met een ronde top, dat in de mythologie vele betekenissen heeft. De duiker vraagt Don Titelman om hulp bij het zoeken naar de juiste betekenis van deze ankh. Als Don echter bij het huis van de duiker aankomt, blijkt de duiker vermoord te zijn en Don wordt door de politie als schuldige gezien. Na de ondervraging door de politie gebeurd er echter iets raars. Don en zijn advocate Eva worden overgebracht naar de Duitse ambassade en nogmaals verhoord, maar dan door een geheimzinnige stichting. Deze stichting is geïnteresseerd in de ankh en in een bijzondere ster die ze Strindbergs ster noemen. Deze voorwerpen samen geven namelijk op mysterieuze wijze de plaats van de onderwereld aan, waar kennis verborgen ligt die de stichting wil hebben. Don en Eva besluiten niet mee te werken met de stichting en ze ontsnappen uit de kelder waarin ze worden opgesloten. Na een aantal omzwervingen krijgen ze zowel de ankh als Strindbergs ster in bezit en vertrekken ze zelf naar de Noordpool, waar de onderwereld verborgen zou liggen. Uiteraard botsen ze daarbij een aantal keer met de stichting die hen in de ambassade heeft ondervraagd. Ook blijkt nog een andere groep mensen op hetzelfde uit te zijn. Uiteindelijk stuiten ze op wonderbaarlijke dingen.

Spanningsboog

Het boek bevat een aantal zeer spannende stukken waarin zeer originele en onverwachte dingen gebeuren. Tenminste twee keer in het verhaal zakt de spanning echter helemaal weg en dat is erg jammer. Dit komt doordat de vaart op die momenten uit het verhaal wordt gehaald door stukken over de achtergrond van de hoofdpersonen. Natuurlijk is het goed als de achtergrond van de hoofdpersonen uitgelicht wordt en de personages geen vlakke figuren blijven. Nu wordt echter bijna de hele achtergrond van de personen in twee lange passages over de lezer heen gestort en dat net op punten waarbij het actiegedeelte van het verhaal spannend begon te worden. Het was fijner geweest als de achtergrondinformatie wat beter gedoseerd was geweest. Nu zit je je tijdens de achtergrondpassages voortdurend ongeduldig af te vragen hoe het actiegedeelte nou verder gaat. Dit is zonde, want de achtergrond is op zich best interessant en verdient wel de aandacht van de lezer.

Bovennatuurlijke verschijnselen

In het begin is dit boek een nuchtere thriller waarin de weinige vreemde dingen die er gebeuren wetenschappelijk verklaard kunnen worden. Op een gegeven moment komen er echter een groot aantal bovennatuurlijke elementen in het verhaal, waardoor het geheel opeens een stuk zweveriger wordt. Dit kan wat vreemd overkomen als je het niet verwacht. De bovennatuurlijke verschijnselen zijn echter wel heel boeiend. Op een punt slaat Wallentin echter wel wat door in de zweverigheid van het verhaal. Voor Don en Elena, een meisje dat bij de stichting hoort, komt alles aan het eind van het verhaal wel heel nadrukkelijk goed. Niet alleen beleven ze een wonderbaarlijke redding, ook problemen die in het verleden zijn ontstaan verdwijnen op wel heel erg wonderbaarlijke wijze. Dat kwam op mij ronduit ongeloofwaardig over.

Conclusie

Bij vlagen is dit een heel goed boek. Het idee achter het boek is erg leuk en het bovennatuurlijke gedeelte komt grotendeels als een prettige verrassing. Het is alleen erg jammer dat de achtergrondinformatie over de hoofdpersonen niet alleen slecht getimed, maar ook slecht gedoseerd is. Dat zorgde dat mijn leesplezier een stuk minder werd. Het is een leuk boek, maar dus duidelijk met een groot nadeel. Toch maken de stukken met meer actie het boek wel de moeite waard om te lezen. Ik hoop dat Wallentin als hij zijn volgende boek schrijft, geleerd heeft de achtergrondinformatie iets beter te verwerken.

Het dodevissenmuseum

2011-05-18T10:31:00.000-07:00

Titel: Het dodevissenmuseum
Schrijver: Charles D’Ambrosio
Uitgever: Uitgeverij Karaat (www.uitgeverijkaraat.nl)
Vertalers: Charles Bors, David Koppernik, Luc de Rooy
ISBN: 9789079770045
Verkoopprijs: 19,90 euro

Na “haar echte naam” is “het dodevissenmuseum de tweede verhalenbundel van Charles D’Ambrosio. Deze bundel is bekroond met de Washington State Book Award en genomineerd voor de PEN/Faulkner Award.

De verhalen in deze bundel zijn op zich niet bijzonder, de manier waarop ze verteld worden is dat echter wel. De verhalen bestaan uit zeer indringende en vooral erg rake situatieschetsen die je raken tot op het bot. Het is prachtig om te lezen hoe de gebeurtenissen en vooral de gevoelens van de hoofdpersonen bij deze gebeurtenissen treffend omschreven worden. De eerste keer dat ik verhalen op deze manier verteld zag, was toen ik de boeken van E.A. Poe las. Het type verhalen in zijn bundels komt weliswaar niet overeen met die in “het dodevissenmuseum” maar de manier waarop meer aandacht aan de vertelling van het verhaal en het schetsen van de situatie wordt besteed dan aan het verhaal zelf doet dat wel. En ook Poe heeft een voorkeur voor duistere en wat sombere verhalen.

Charles D’Ambrosio is meedogenloos voor zowel zijn hoofdpersonen als de lezer. De situaties die hij beschrijft zijn erg schrijnend en er is weinig hoop voor de toekomst te vinden in de verhalen. Hierdoor krijg je als lezer wel een erg melancholisch gevoel. Ik vond dat persoonlijk wat minder prettig en moest af en toe het boek neerleggen omdat het gevoel te sterk werd. De schrijver hoeft van mij niet de clown uit te hangen en dat zou zijn verhalen ook zeker niet ten goede komen maar enig voorzichtig optimisme zou de verhalen ook geen kwaad doen. De verhalen zouden daardoor iets makkelijker te lezen worden. Overigens wilde ik op de momenten dat ik het boek had weggelegd ook wel weer snel verder lezen, omdat de situatieschetsen zo prachtig zijn.

Mijn persoonlijke favorieten waren “Drummond en zoon” en “”Scenarioschrijver”. De schrijver vertelt hier de verhalen van mensen die lijden onder een psychische ziekte en doet dat erg goed. Je kunt je als lezer bijna helemaal inleven in de situatie van deze personen, hoewel een perfecte inleving waarschijnlijk niet mogelijk is als je nooit een psychische ziekte als die van de hoofdpersonen hebt meegemaakt. Ik had overigens liever een van deze verhalen als beginverhaal gezien dan het verhaal dat nu het boek opent. Dat verhaal is ook mooi, maar zeker niet het beste van het hele boek.

In het titelverhaal kom je uiteindelijk te weten wat er met het dodevissenmuseum wordt bedoeld. Het was iets heel anders dan ik verwacht had en toch was het gezien de situatie waarin het verhaal speelde een logische omschrijving van iets heel gewoons.

Ondanks de somberte in de verhalen zijn ze zeker niet vervelend om te lezen. Zoals gezegd zijn de situatieschetsen prachtig en treffend en zorgen ze dat je nieuwsgierig wordt naar meer. De kwaliteit van de verhalen is over het algemeen hoog, ook al zijn de verhalen op zich niet spannend of bijzonder. Je moet het boek niet lezen voor spannende verhalen, maar gewoon genieten van de vertelstijl en de manier waarop gevoelens worden neergezet. Al met al is dit zeker een aanrader.

Ongeneeslijk optimistisch

2011-05-16T09:59:00.000-07:00

Ongeneeslijk optimistisch
________________________________________
Karel Glastra van Loon- Ongeneeslijk optimistisch
Uitgever: Nieuw Amsterdam
Recensie van Carina

Fragment: ,, Soms gebeuren er dingen in een mensenleven die zo ingrijpend zijn dat je het gevoel hebt dat je er door wordt verpletterd. Zoiets is mij de afgelopen weken overkomen. Het begon op een stralend zonnige zaterdagmiddag, op een besneeuwde heuvel even buiten Ann Arbor, Michigan. Ik was aan het sleetjerijden met Bobbie en Noa. Ik had de meisjes naar boven getrokken, was op de slee gaan zitten, had Bobbie op de ene knie genomen, Noa op de andere, had mijn handen in de sneeuw geplat en de slee in beweging gebracht. We hobbelden, suisden, joelden de heuvel af. Beneden aan de heuvel was er iets in mijn lichaam veranderd, was er iets voorgoed in mijn leven veranderd - al wist ik dat toen natuurlijk nog niet.”

Het boek Ongeneeslijk optimistisch beschrijft het leven van Karel Glastra van Loon als kankerpatiënt. In het boek staan mooie, korte verhalen en is hij openhartig over zijn leven als patiënt. Hij geniet van het kleine, is opgewekt over de toekomst en verliest nooit zijn humor. Ondanks een zeer positieve instelling en verschillende strohalmen die door Glastra van Loon telkens met volle kracht werden gegrepen, bleek de auteur niet opgewassen tegen een op voorhand al ongelijke strijd. Na een gevecht van ruim anderhalf jaar overleed hij op 1 juli 2005. Hoewel hij tot het laatst toe blijft hopen op een wonder, merk je ook dat Glastra van Loon weet dat hij het niet gaat redden. Hij probeert zijn kinderen zoveel mogelijk herinneringen mee te geven en de korte tijd die hij nog met ze heeft optimaal te benutten. Maar tegelijk blijkt hij ook nog tijd te maken voor andere belangrijke mensen in zijn leven en toont de auteur zich een krachtige en bewonderenswaardige persoonlijkheid.

Maar plotseling is het afgelopen met de columns en moet Karin Kuiper, zijn dierbare vrouw, de laatste zinnen op papier zetten. Net als haar man doet ze dat op zeer indrukwekkende wijze en schrijft ze een teder afscheid die de lezer doet snakken naar adem. Karel Glastra van Loon was ongeneeslijk optimistisch en weigerde zich neer te leggen bij zijn aanstaande dood. En met dit mooie boek (en zijn eerdere romans) heeft hij in wezen zijn eigen onsterfelijkheid ondubbelzinnig bewezen.

Deze recensie is geschreven door Carina Twerda.

Broeinest

2011-05-09T09:22:00.000-07:00

Loes den Hollander schrijft thrillers. Haar eerste boek kwam uit in 2006. Sindsdien zijn er al twaalf boeken van haar verschenen. Het boek broeinest is het vierde boek dat van haar verscheen.

Het verhaal

Dit verhaal gaat over een gezin waarin de kinderen een extreem strenge christelijke opvoeding hebben gehad. De oudste kinderen waren vrij braaf en werden door hun vader nog wel redelijk behandeld, maar de twee jongste kinderen waren eigenzinnig en rebels en kregen daarom regelmatig klappen met een karwats. Plezier was in het gezin uit den boze, want daar zou de duivel achter zitten. Nu de kinderen volwassen zijn is er een splitsing ontstaan tussen de twee oudste en de twee jongste kinderen. De twee oudsten vinden dat ze een goede opvoeding hebben gehad, de twee jongsten zijn getraumatiseerd en hebben veel last van woede tegenover hun vader. Dan gebeurt er opeens van alles in het gezin. Een van hen wordt neergeschoten en een ander wordt dood in haar bed gevonden. Dan valt er zelfs nog een tweede dode. Langzaam wordt duidelijk wat er allemaal broeit in het gezin en wat de aanleiding voor de vreselijke gebeurtenissen is.

Origineel

Net als de andere boeken van Loes den Hollander heeft ook dit boek weer een origineel verhaal. Haar boeken lijken absoluut niet op elkaar en je krijgt bij geen enkel boek het idee dat je een zelfde soort verhaal al veel vaker hebt gelezen. Ik vind dit zeer indrukwekkend.

Brieven

Tijdens het verhaal kom je regelmatig brieven tegen die de jongste dochter aan haar inmiddels demente vader heeft geschreven. Zo kom je er achter wat de strenge opvoeding met haar heeft gedaan en wat voor woede en haat deze opgeleverd heeft. Dit maakt het boek extra interessant omdat je hierdoor min of meer in het hoofd van de dochter kunt kijken.

Timing

Alle gebeurtenissen zijn goed getimed. De informatie die je nodig hebt om het verhaal te kunnen volgen wordt steeds precies op het juiste moment gegeven. Zo wordt het verhaal ook extreem spannend en zeer fijn om te lezen. Ook bij andere boeken van Loes den Hollander is dit zo.

Conclusie

Dit is in alle opzichten een goed boek. Ik heb het met erg veel plezier gelezen en zou iedereen willen aanraden hetzelfde te doen.

De Mefisto Club

2011-05-04T09:23:00.000-07:00

Tess Gerritsen is arts, maar schrijft ook al langere tijd thrillers. Haar boeken zijn zeer succesvol. Andere bekende boeken van haar zijn bijvoorbeeld “Zustermoord” en “Verdwijn”.

Het verhaal

Patholoog-anathoom Maura Isles en rechercheur Jane Rizolli zijn op jacht naar een seriemoordenaar die bij al zijn slachtoffers omgekeerde kruisen en mysterieuze symbolen achterlaat. Lily Saul is al jaren op de vlucht voor een onbekende moordenaar. Anthony Sansone is samen met de leden van zijn Mefisto club op zoek naar Nephilim, afstammelingen van gevallen engelen en mensen, die de bron van het kwaad op de wereld zouden zijn. Deze drie verhalen vormen samen een spannend verhaal.

Dagboekfragmenten

Eigenlijk is er in het boek nog een vierde verhaal. Dit bestaat uit fragmenten uit het dagboek van de seriemoordenaar waar iedereen in het boek uiteindelijk naar op zoek gaat. Een voordeel van deze fragmenten is uiteraard dat je een soort inzicht krijgt in de beweegredenen van de moordenaar. Het nadeel is dat door deze fragmenten al heel snel duidelijk wordt wie de moordenaar is. Dit had mijns inziens voorkomen kunnen worden door in de fragmenten bepaalde namen die de schrijver van de fragmenten met de moorden in verband brengen niet te noemen. Nu betwijfel ik of de dagboekfragmenten voldoende extra spanning brengen om daadwerkelijk van nut te zijn in het boek.

Opzet van het boek

Het boek wisselt het perspectief van de hoofdpersonen uit de drie verhaallijnen af. Ook wordt er veel duidelijk gemaakt met dialogen. Dit is een prettige manier van schrijven en de dialogen zijn vlot en interessant.

Verhaallijnen

De verhaallijnen gaan niet even snel. De verhaallijn van Maura en Jane die op zoek gaat naar de moordenaar gaat heel snel van start, maar wordt al gauw onderbroken door de verhaallijn van Lily Saul, die juist heel erg langzaam op gang komt. Dit vond ik in eerste instantie niet zo prettig. Je gaat je op een gegeven moment afvragen wie toch die Lily is die steeds het spannende verhaal onderbreekt. Het was fijner geweest als het verteltempo van beide verhalen beter bij elkaar zou passen. Later wordt wel duidelijk wat het nut van Lily’s verhaal en zie je ook dat het verhaal in feite heel knap in elkaar zit.

Conclusie

Ondanks een paar kleine nadelen is dit wel een goed boek. Het verhaal is spannend, de legende van de Nephilim is interessant en het einde is mooi geschreven. Als je van goede thrillers houdt is dit boek wel aan te raden.

Schaduwzuster

2011-05-02T09:54:00.000-07:00

Simone van der Vlugt – Schaduwzuster
Literaire thriller
Uitgever: Areopagus
Recensie van Carina

Fragment: Opeens heeft hij een mes. Het flitsende gebaar waarmee hij het te voorschijn trekt komt zo onverwacht dat de schrik me verlamt en vervolgens in golven door mijn lichaam pulseert. Ik probeer iets te zeggen maar het geluid sterft weg in mijn keel. Ik kan alleen maar staren naar het scherpe lemmet, dat zacht glanst in het zonlicht dat door de ramen het klaslokaal in valt. Heel voorzichtig doe ik een stapje achteruit, in de richting van de openstaande deur. Tegelijkertijd doet Bilal een stap vooruit zodat het mes onveranderd dreigend naar me blijft wijzen. Ik heb een cursus gevolgd hoe je het beste in dit soort situaties kunt reageren. Ik zie het cursusboek zó voor me, en de bladzijde met de tips eveneens. Er wil me echter niet één advies te binnen schieten. Waarschijnlijk voer ik de meeste intuïtief al uit: ik zoek geen oogcontact met Bilal en ik schuifel langzaam maar zeker naar de enige vluchtweg, de deur. Maar haal ik dat?

Op de eerste bladzijde van Schaduwzuster wordt docente Marjolein geconfronteerd met een vlijmscherp mes. Een beledigde leerling bedreigt haar. Het incident loopt goed af, maar daarna komen de twijfels: had ze dit kunnen voorkomen? Is dit normaal op het soort school waar ze werkt? Moet ze aangifte doen? Ze is geschrokken en ze voelt zich niet gesteund door haar collega’s. Vanaf dat moment verandert haar leven totaal. Wie heeft het nu precies op haar gemunt en hoever wil die persoon gaan?

De schrijfster houdt in dit boek de vooroordelen tegen het licht die er in de Nederlandse samenleving zijn . Als hoofdpersoon Marjolein wordt bedreigd door een Marokkaanse leerling in haar klas, wordt de jongen onmiddellijk geschorst. Als Marjolein enige dagen later wordt doodgeschoten, is het voor familie en vrienden van het slachtoffer meteen duidelijk: die Marokkaanse jongen heeft het gedaan. De jongen wordt al veroordeeld voordat er een rechter aan te pas is gekomen. Maar zo simpel zit het leven niet in elkaar. Dat blijkt pas helemaal aan het einde van het boek Schaduwzuster.

De spanning in het boek wordt langzaam opgevoerd. Dat wordt nog eens extra versterkt door dat het verhaal in twee delen is opgeknipt. Het perspectief wisselt tussen de lerares en haar tweelingzus Marlieke. Daardoor wordt langzaam duidelijk dat de lerares toch niet zo aardig is als iedereen denkt. En bovendien worden de gevoelens van de tweelingzus voor de man van haar zus pas in de loop van het verhaal duidelijk. Het perspectief van de lerares beschrijft de gebeurtenissen tot haar gewelddadige dood. De tweelingzus kijkt terug en probeert het raadsel van de moord op te lossen. In het begin is dit tijdsverschil voor de lezer lastig, maar na een tijdje wen je daar wel aan.

Net als bij boeken van Engelse schrijvers blijkt de lezer voortdurend op het verkeerde been te zijn gezet. Tijdens het lezen ging ik steeds weer andere mensen verdenken van de moord, omdat het steeds een andere wending krijgt. Het einde is dan ook erg verrassend.

Deze recensie is geschreven door Carina Twerda. Je kunt @carinatwerda volgen op twitter.

Bek dicht en dooreten!

2011-04-27T09:09:00.000-07:00

“Bek dicht en dooreten!” is geschreven door Deborah Klaassen. Het is een bewerking van een verhaal dat ze als afstudeerscriptie schreef bij een master Creative Writing die ze volgde in Londen. Deborah Klaassen woont en werkt nog steeds in Engeland.

Verhaal

Na haar eindexamen weet Laura niet wat ze met de rest van haar leven wil doen. Daarom besluit ze een jaar als au-pair te gaan werken bij een Joods gezin. Ze neemt zich voor om van toerist te veranderen in een echte Engelse. Dit blijkt echter moeilijker dan gedacht. In het begin heeft ze zelfs moeite om alleen maar vrienden te maken. Ook wekt ze een aantal keer niet bepaald de goede indruk bij de familie waar ze werkt. De familie zelf en dan vooral de vader blijkt ook nog wat verontrustende geheimen te hebben. Verder heeft ze last van een lelijke en nogal stinkende Nederlander, Herman, die haar maar niet met rust wil laten. Uiteindelijk komt veel goed, maar niet alles.

Schrijfstijl

Dit boek is zeer luchtig en met veel humor geschreven. De schrijfstijl maakt je af en toe zeker aan het lachen. Ondanks de toch wel heftige problemen waarin Laura verzeild raakt wordt het boek nooit zwaar op de hand en zelfs tijdens de moeilijkste stukken blijft de humor erin. Dit leest erg prettig en zorgt dat je steeds verder wilt lezen.

Horror

In haar verbeten pogingen om een echte Engelse te worden raakt Laura verzeild in een soort horrorverhaal. Dit horrorgedeelte komt onverwacht en is daarom des te aangrijpender. Laura wordt gedwongen letterlijk de “rotte wortels in haar vaderland” te verwijderen en rekent en passant nog even venijnig af met Herman. De horrorscènes zijn erg beeldend verteld, waardoor je af en toe echt met afgrijzen wordt vervuld. Dit is overigens niet negatief, maar juist erg knap gedaan. Persoonlijk vond ik de scene waarin Laura afrekent met Herman wel wat ver gaan, maar dit zal elke persoon anders zien.

Het einde

Het einde is redelijk positief. Laura heeft zich weten te ontworstelen aan het horrorverhaal en wordt echt gelukkig. Een echte Engelse wordt ze echter nooit. Dit lijkt me erg realistisch. Het zou het verhaal niet ten goede zijn gekomen als er een onwaarschijnlijk verhaal was verteld over hoe Laura perfect inburgerd en een echte zogeheten “native” was geworden.

Conclusie

Dit is een boek dat echt leuk is om te lezen. Ik zat als lezer regelmatig te lezen met een grote glimlach op mijn gezicht. Het horrorgedeelte is dan weer zo beeldend verteld dat het je bijna bij de keel grijpt. Gelukkig komt alles toch nog goed en hebben de horrorscènes ook nog een duidelijk nut. Er is niet zomaar wat blood en gore in het verhaal gegooid omdat dat nu eenmaal spannend leek. Al met al een boek dat je met een zeer bevredigend gevoel achterlaat.

2011-04-21T09:59:00.000-07:00

Sabine Dardenne- Ik was twaalf en fietste naar school
Waargebeurd verhaal
Recensie van Carina

Sabine Dardenne was twaalf jaar oud toen ze door Marc Dutroux en zijn handlanger van de fiets werd gesleurd. Het meisje krijgt verdovende pillen in de mond geduwd, spuwt ze uit, stribbelt tegen, maar kan weinig beginnen tegen de sterkere Dutroux. Een tweetal uren later ligt Sabine naakt op het bed geketend van een verduisterd huis, niet wetend wat haar overkomt. Ik was twaalf en ik fietste naar school is een buitengewone getuigenis van een jonge vrouw die tachtig dagen doorbracht in gevangenschap voordat ze van de dood werd gered. Na jaren in de anonimiteit en een aanslepend proces in 2004, schrijft de jonge vrouw de bewogen jaren van zich af, en wil ze vandaag niets liever dan een normaal leven leiden.

“Ik ben een van de weinigen die het geluk hebben gehad om te ontsnappen aan een dergelijke moordenaar. Het vertellen van dit verhaal is voor mij een noodzaak en als ik al de moed heb om deze hellegang te reconstrueren, dan is het vooral opdat rechters pedofielen niet langer vrijlaten wegens “goed”gedrag en zonder enige waarschuwing.” zo staat op de achterkant van het boek te lezen. In het boek beschrijft de nu 21-jarige Sabine de tachtig dagen durende hel. Zo vertelt ze over het sexueel misbruik dat ze “zijn gedoe”noemt. Gelukkig worden de details ons bespaard. Zo vertelt ze niets over wat Dutroux met haar uitgespookt heeft ,Als ze mee naar boven moet, volgt "zijn gedoe", zoals Sabine het seksueel misbruik omschrijft. De zeldzame keren dat ze aan de keukentafel mag eten, krijgt ze de meest onsmakelijke dingen voorgeschoteld. Als ze door het huis loopt, is dat enkel gehuld in ondergoed. En als Dutroux weer voor een tijdje vertrekt, zit ze opgesloten in de kelder van slechts enkele vierkante meters groot. Ze doodt de tijd door brieven te schrijven, een kalender bij te houden en haar schoolboeken lijntje per lijntje over te pennen. Ontsnappen behoort niet tot de mogelijkheden. Eerst en vooral is de betonnen muur veel te zwaar, maar het is vooral de manipulator in Dutroux die de kleine Sabine in zijn macht weet te houden.

Het verhaal van Sabine is aangrijpend, zonder veel omwegen verteld en zorgt onophoudelijk voor een gevoel van walging voor het monster van België. Op Dutroux kijkt ze neer, hij is een vuile manipulator. Hij kreeg Sabine en Laetitia zover te geloven dat hij hun "beschermer" was tegen de grote baas. Zover dat de meisjes hem bij hun bevrijding bedankten met een kus op de wang. Iets dat bij Sabine nog tot op de dag van vandaag blijft knagen. Tijdens het proces keek Sabine Dardenne het monster aan, Dutroux sloeg enkel de ogen neer. Een morele overwinning voor Sabine.

De jonge vrouw houdt in het boek ook geen blad voor de mond als ze het heeft over de relatie met haar moeder. Té beschermend na Sabines bevrijding, terwijl er vroeger amper een sprankeltje moederliefde te merken was. Ze beschrijft het dubbele gevoel ten opzichte van Laetitia, het meisje dat een gewone jeugd had gehad als zij niet om "een vriendinnetje" gevraagd had. Dat terwijl de twee veel steun hadden aan elkaar tijdens het proces, en er af en toe zelfs onderling gegiecheld werd. Ik heb het idee dat het schrijven van dit boek een soort van therapie is geweest voor Sabine. Haar boek eindigt ook met de zinnen: ,, en daarna heb ik me opgesloten, vrijwillig deze keer, om de stukjes bij elkaar te zoeken van die enorme duistere puzzel, waar ik middenin had gezeten en die ik had overleefd. Die wilde ik op mijn eigen manier opbergen in mijn geheugen, hopelijk voorgoed. Niet meer dan een boek op een plank. Een boek dat ik snel hoop te kunnen vergeten” Het is een boek met 217 bladzijden wat ondanks het beladen onderwerp gemakkelijk wegleest.

Deze recensie is geschreven door Carina Twerda. Je kunt @carinatwerda volgen op twitter.

Ruby's lepel

2011-04-17T09:53:00.000-07:00

Ruby’s lepel is de debuutroman van Anna Lawrence Pietroni. Zij groeide op in de Black Country, een zwaar geïndustrialiseerde streek in Groot-Brittannië. Het boek is uitgegeven door Orlando Uitgevers. Deze uitgeverij geeft boeken van veelbelovende buitenlandse schrijvers uit in Nederland.

Het verhaal

Dit is het verhaal van Ruby Abel Tailor, die opgroeit in Cradle Cross, een dorpje in de Black Country. In dit kleine dorp zijn de mensen nogal vastgeroest in oude gewoonten. Midden door het dorp stroomt de Cut, een door de industrie vreselijk vervuilde rivier. Omdat haar opa en zijn dochter ooit verdronken zijn, mag Ruby van haar oma, die haar opvoedt, niet in de buurt van water komen. Ze krijgt harde straffen als ze eens per ongeluk nat wordt. Ruby droomt echter van een leven aan zee. Ze wil ontkomen aan het dorp met zijn vervuilde lucht en zijn verstikkende gemeenschap. Dan komt er een op een dag een vreemdelinge in het dorp, die beweert op zoek te zijn naar haar verloren zus. Ruby ziet de vreemdelinge als haar kans het dorp te ontvluchten. De rest van de mensen in het dorp is echter minder blij met de komst van de vreemdelinge en betichten haar uiteindelijk zelfs van hekserij. Uiteindelijk vind Ruby samen met mevrouw Blick, de eigenaresse van de hoornknopenfabriek die de grootste werkgever van het dorp is, uit wie de vreemdelinge precies is en wat haar geheimen zijn.

Thema’s om over na te denken

Zoals alle boeken die zijn uitgegeven door Orlando, is dit een boek waar je iets van kunt leren en waar je af en toe diep over na moet denken. Het boek heeft meerdere duidelijke thema’s zoals vreemdelingenhaat, verdriet na de oorlog, bijgeloof en de verwoestende werking van roddels en achterklap. Regelmatig heb je als lezer de neiging het boek even weg te leggen en door te mijmeren over deze thema’s. Dit is zeker geen oppervlakkig boek en je moet even de tijd nemen om het goed te lezen.

Ingenieus einde

In het verhaal worden regelmatig hints gegeven over hoe het verhaal afloopt. In eerste instantie ergerde ik me daaraan. Het blijkt echter dat de hints je subtiel op het verkeerde been zetten en het einde van het verhaal had ik dan ook helemaal niet verwacht. Dit is erg knap gedaan van de schrijfster en gaf me een bevredigend gevoel toen ik het boek uit had.

Mooi verteld

Het verhaal is erg goed verteld. Je krijgt iedere keer net voldoende informatie om benieuwd te blijven naar wat er daarna komt. Ruby is een hoofdpersoon die meteen je sympathie opwekt. Ze is een beetje naïef, maar wel slim genoeg om door te hebben wat er allemaal om haar heen speelt en ze trekt aan het einde van het boek op een slimme manier de juiste conclusies. Het verhaal wordt vanuit het standpunt van Ruby verteld maar Ruby vertelt het niet zelf. Het verhaal is in de derde persoon geschreven. Op de momenten waar Ruby zelf een beetje doordraaft, maakt de alleswetende verteller van het verhaal altijd weer een paar relativerende opmerkingen. Het boek leest hierdoor erg prettig.

Conclusie

Dit boek verdient het om met veel aandacht gelezen te worden. Het is aan te raden het boek niet in hoog tempo in een paar uur uit te lezen. Het is een boek dat uitnodigt tot nadenken. Het verhaal is indrukwekkend en het einde zeer bevredigend. Het is zeker aan te raden tijd vrij te maken voor dit mooie boek.

De eetclub

2011-04-02T10:00:00.001-07:00

Saskia Noort is schrijfster en was in het verleden columniste voor een aantal magazines. Op dit moment schrijft ze columns voor de Linda. Na “Terug naar de Kust” is “de Eetclub” haar tweede thriller. Na "de Eetclub" zijn er ook nog een aantal andere thrillers van haar uitgekomen, onder andere "de Verbouwing".

Het verhaal

Dit boek gaat over een vriendenclub die zich de Eetclub noemt. De vriendschappen binnen de Eetclub lijken in eerste instantie erg innig te zijn en de huwelijken van de leden lijken perfect. Als er echter vlak na elkaar twee doden vallen binnen de groep besluit Karen, een van de leden, de omstandigheden rond hun dood eens goed te onderzoeken. Ze ontdekt hierbij onverwachts een aantal zeer vreemde dingen...

Hoog tempo

Het verhaal is met veel vaart geschreven. Het boek start ook midden in het verhaal, waardoor het gelijk spannend is. Pas later worden door middel van flashbacks de achtergronden van de personages toegelicht. Dit voorkomt dat je je eerst door een trage introductie van de karakters moet worstelen voor het verhaal echt interessant wordt. Het is dus goed dat de schrijfster hiervoor gekozen heeft.

Scherpe dialogen

Het boek bevat een aantal zeer scherpe en rake dialogen waardoor je een goed idee krijgt van de venijnigheid waarmee de leden van de eetclub vaak over elkaar roddelen. Ook wordt door de dialogen pijnlijk duidelijk dat de vriendschappen van het begin langzaam overgaan in haat. Ook wordt subtiel duidelijk gemaakt dat de redenen achter de oorspronkelijke vriendschappen ook al niet zo nobel waren als ze leken. Dit alles zorgt dat het verhaal je echt raakt.

Happy end

Voor de hoofdpersoon Karen eindigt het verhaal naar omstandigheden redelijk positief. Dit happy end wordt echter snel en oppervlakkig in de laatste twee bladzijden beschreven, nadat de rest van het verhaal eigenlijk al afgelopen is.Het lijkt hierdoor alsof de schrijfster in eerste instantie niet van plan was een happy end te schrijven en zich pas later bedacht dat het voor sommige lezers fijner zou zijn als het verhaal een positief einde kreeg. Het happy end is overigens niet ongeloofwaardig en daarom ook niet storend. De kwaliteit van het boek wordt er daarom niet minder door.

Conclusie

Dit is een boek dat makkelijk wegleest en van het begin tot het einde spannend is. De dialogen zetten treffend de steeds grimmiger wordende sfeer neer. Door zijn geringe dikte van ongeveer 240 pagina's is dit boek ook makkelijk tussendoor te lezen. Dit boek is zeker een aanrader.

The Hitchhiker's Guide to the Galaxy

2011-03-26T11:32:00.000-07:00

The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy is een humoristische serie boeken, geschreven door Douglas Adams. Het verhaal begon als een serie radio-uizendingen en later zijn deze omgezet naar onder andere een serie boeken en een TV serie. In eerste instantie was het de bedoeling dat er drie boeken uitgegeven zouden worden, maar uiteindelijk werden het er vijf. Douglas Adams noemt zijn serie dan ook gekscherend “a trilogy of five”. Later is er door Eoin Colfer nog een zesde boek geschreven.

Het verhaal

Van een verhaal is eigenlijk nauwelijks sprake. Het eerste boek begint met Arthur Dent en Ford Prefect die ternauwernood ontsnappen als de Aarde vernietigd wordt. Arthur Dent is een normale en wat saaie aardbewoner en Ford Prefect is een bewoner van een buitenaardse planeet die zich jaren voorgedaan heeft als aardbewoner. De aarde wordt vernietigd door buitenaardse wezens om plaats te maken voor een intergalactische snelweg, die later door nieuwe ruimtereistechnieken niet eens nodig bleek te zijn.

Vanaf dan krijg je als lezer vijf boeken lang een opeenvolging van onwaarschijnlijke gebeurtenissen en onverwachte plotwendingen voorgeschoteld, die aan elkaar geschreven zijn met nog meer onwaarschijnlijke gebeurtenissen. Een kop, staart, of enige vorm van opbouw zijn nauwelijks aanwezig.

De setting

Het verhaal speelt zich af op verschillende plaatsen, verspreid over het hele universum. Ook worden er regelmatig tijdssprongen gemaakt.

Moeilijk te volgen

Omdat het verhaal zoveel onwaarschijnlijke gebeurtenissen bevat is het moeilijk te volgen. Regelmatig vraag je je als lezer af hoe de hoofdpersonen ook al weer in een bepaalde situatie beland zijn. Dit gebeurt zelfs als nog geen 10 bladzijden geleden is uitgelegd hoe de situatie is ontstaan. Het is overigens helemaal niet erg dat dit gebeurt. Het is erg prettig om je gewoon maar mee te laten voeren van de ene bizarre situatie naar de andere, zonder je druk te maken om de logica.

Nadenken

Af en toe neemt Douglas Adams wat afstand van het verhaal en geeft hij beschouwingen over thema’s als de vermeende superioriteit van het menselijk ras en het bestaan van God. Deze beschouwingen worden nooit echt serieus, maar ze zetten je wel aan het denken. Douglas Adams komt namelijk met zeer originele invalshoeken.

Vertaling

De boeken zijn vertaald in het Nederlands onder de titel “Het transgalactisch liftershandboek”. In het Nederlands zijn de boeken nog steeds erg grappig, maar het is wel duidelijk dat er grappen verloren zijn gegaan in de vertaling. Wanneer je geen moeite hebt met het lezen van Engelse teksten, is het aan te raden de boeken in het Engels te lezen.

Conclusie

Wanneer je op zoek bent naar een serieus verhaal moet je deze boeken zeker niet lezen. Als je niet tegen een gebrek aan logica kunt zijn de boeken ook niet aan te raden. Wanneer je echter op zoek bent naar een verhaal waar je heerlijk mee kunt ontspannen en waar je zeer vrolijk van wordt, dan is dit boek zeker een aanrader.

Drood

2011-03-23T13:33:00.000-07:00

De meesten van ons kennen Dan Simmons van de SF-reeks Hyperion. Na Hyperion heeft Dan Simmons echter ook andere typen boeken geschreven zoals horror en suspense. Drood is een mix van deze twee.

Fictieve Charles Dickens

Zo’n 125 jaar na de dood van Charles Dickens wordt een manuscript ontsloten dat is geschreven door Wilkie Collins. Wilkie is een vriend van Charles Dickens, ook al wordt deze vriendschap later ondermijnd door jaloezie en competitie en gaat Wilkie Dickens gaandeweg steeds meer haten.

..........

Lees meer op Planet Aeon.

Ash

2011-03-23T13:31:00.000-07:00

Ash is het eerste boek van Malinda Lo. Dat wil zeggen, het eerste gepubliceerde boek. Als kind schreef ze al drie keer een fantasyboek, maar ze heeft die nooit durven publiceren. Ash is geschreven in het Engels en helaas nooit vertaald.

Het boek is genomineerd voor verschillende grote prijzen en heeft de prijs voor Kirkus Best Young Adult Novel gewonnen in 2009. Malinda Lo is oorspronkelijk journalist op het gebied van entertainment, maar dat ze ook andere dingen kan schrijven dan nieuwsberichten, laat ze met dit boek wel zien.

............

Lees meer op Planet-Aeon.

The Adamantine Palace

2011-03-23T13:28:00.000-07:00

The Adamantine Palace is het eerste deel van een trilogie, waarvan het tweede en derde deel nog geschreven moeten worden. Het is geschreven door Stephen Deas.

In de wereld van de Adamantine Palace leven veel draken. Deze draken zijn van zichzelf heel intelligent en kunnen telepatisch communiceren. Ze worden echter al vanaf het moment dat ze geboren worden in toom gehouden door een magisch drankje, gemaakt door alchemisten. Dit drankje zorgt ervoor dat hun intelligentie en telepatisch vermogen verdwijnen.

...........

Lees meer op Planet Aeon.

Geist

2011-03-23T13:24:00.000-07:00

Geist is geschreven door Philippa Ballantine. Het is een op zichzelf staand boek, maar het heeft wel een opvallend open einde en er is al een tweede deel met dezelfde hoofdpersonen in de maak. Of deze zal voortborduren op de gebeurtenissen in Geist is nog onduidelijk. Tot nu toe is het boek nog niet in het Nederlands verschenen.

Het verhaal

Geist speelt zich af in een wereld die vergeven is van geesten en demonen. Ze zijn er in alle vormen en willen maar één ding: bezit nemen van mensenlichamen om meer macht in de wereld te kunnen uitoefenen.

Lees meer op Planet Aeon.

De grote Legende: Het lied van de onsterfelijke

2011-03-23T13:18:00.000-07:00

In memoriam Wim Stolk 1950-2011.

Helaas is Wim Stolk in de nacht van woensdag op donderdag j.l. overleden. Als eerbetoon aan zijn werk volgt hier een recensie van het laatste boek dat van hem gepubliceerd is. We zullen hem zeer missen.

Dit is het nieuwste en helaas laatste boek van de succesvolle Nederlandse fantasyschrijver W.J. Maryson, ook wel bekend als Wim Stolk.

Verhaal

In de Grote Legende: Het Lied van de onsterfelijke is een aantal klassieke fantasy-elementen aanwezig. Zo is er een profetie en zijn er nietsvermoedende personages die over magische vermogens blijken te beschikken. Zij zijn voorbestemd om een grote rol te spelen in de vervulling van de profetie.

......

Lees meer op Planet Aeon

Norse Code

2011-03-23T13:10:00.000-07:00

Norse Code gaat over Kathy Castillo. Nadat Kathy vermoord is door een onbekende schutter, wordt ze weer tot leven gewekt als Valkyrie. Een Valkyrie is iemand die krijgers uitkiest die mogen sterven op het slagveld en na hun dood in Walhalla terecht komen. Daar wachten ze onder het genot van veel bier op Ragnarok, de strijd die volgens een profetie zal leiden tot de ondergang van het universum. De strijders van Walhalla, de Einherjar, moeten echter voorkomen dat het universum ten onder gaat in deze strijd.

Kathy, nu Mist genoemd, vindt andere dingen echter veel belangrijker dan het uitzoeken van krijgers voor Ragnarok. Ze wil bijvoorbeeld graag haar zus, die tegelijk met haar vermoord is, redden uit het dodenrijk. Ook wil ze een man die op de verkeerde manier stierf tijdens de selectieprocedure voor de Einherjar terughalen

Lees meer op http://www.planet-aeon.nl/recensies/boeken/norse-code